Γουόλ: «Παραλίγο να μου ακρωτηριάσουν το πόδι – Η αυτοκτονία ένιωθα πως είναι η μόνο επιλογή»

Ο Τζον Γουόλ ανατριχιάζει με την εξομολόγησή του, στο Players Tribune!

Στην κορυφή της καριέρας του στους Ουάσινγκτον Γουίζαρντς, ο Γουόλ υπέστη ρήξη αχίλλειου τένοντα και πλέον «παλεύει» να επανέλθει, έχοντας πάρει μετεγγραφή στους Λος Άντζελες Κλίπερς. Μάλιστα, όπως αποκάλυψε ο τραυματισμός του στο πόδι λίγο έλειψε να οδηγήσει ακόμη και σε ακρωτηριασμό.

Η ζωή του τον οδήγησε από τα ύψη στα πατώματα μέσα σε λίγους μήνες και μίλησε για αυτό, θέλοντας να εμπνεύσει τον κόσμο που βιώνει αντίστοιχα συναισθήματα.

Αναλυτικά όσα έγραψε ο Τζον Γουόλ:

«Για εμένα, όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Σε διάστημα τριών ετών, βρέθηκα από την κορυφή του κόσμου, στην απώλεια όλων όσων ενδιαφερόμουν περισσότερο. Το 2017 πηδάω πάνω στο τραπέζι των εκφωνητών, στην Ουάσινγκτον, όταν έχουμε οδηγήσει τη σειρά με τη Βοστόνη σε 7ο ματς και είμαι ο βασιλιάς της πόλης. Παίρνω τη μέγιστη επέκταση, νομίζοντας ότι θα μείνω στους Γουίζαρντς όλη μου τη ζωή. Ένα χρόνο μετά τραυματίζω τον αχίλλειο τένοντά μου και χάνω το μοναδικό καταφύγιο που είχα στη ζωή μου, το μπάσκετ.

Κατέληξα να έχω μία τόσο άσχημη μόλυνση, η οποία προήλθε από τα χειρουργεία, και παραλίγο να μου ακρωτηριάσουν το πόδι. Ένα χρόνο μετά, έχασα τον καλύτερο μου φίλο σε όλο τον κόσμο, τη μητέρα μου, από καρκίνο του μαστού.

Ήταν το πιο γνήσιο άτομο στον κόσμο. Είχε έναν εκατομμυριούχο γιο και συνέχιζε να ψωνίζει σε μαγαζιά από συνήθεια, δούλευε από συνήθεια, ξυπνούσε στις τέσσερις από συνήθεια. Ήταν μια δύναμη της φύσης. Και μετά αρρώστησε. Πάλεψε με την κόλαση (…) Αυτό που με πλήγωσε περισσότερο ήταν που σήκωνα ενστικτωδώς το τηλέφωνο για να την καλέσω και συνειδητοποιούσα ότι δεν υπήρχε κανείς στην άλλη άκρη. Όλη μου τη ζωή μιλούσαμε έξι – επτά φορές καθημερινά. Τότε ήταν που σκέψεις μου άρχισαν να τρέχουν στο κεφάλι μου.

Ξέρω ακριβώς ποιος είμαι και τι αντιπροσωπεύω και πώς πολλοί έχουν ανάγκη να το ακούσουν. Δεν φοβάμαι λοιπόν να πω ότι ήμουν σ’ ένα μέρος που ήταν τόσο σκοτεινό που η αυτοκτονία ένιωθα πως είναι η μόνο επιλογή. Υποτίθεται ότι δεν πρέπει να λέμε καν αυτή τη λέξη, έτσι; Είναι σχεδόν taboo, ιδίως από την κοινωνία που προέρχομαι.